Reklama

wszystkie artykuły z działu >> DESIGN
23 kwietnia 2018
wszystkie artykuły z działu >> DESIGN

Kto zawalczy o główną nagrodę w konkursie make me!?

W roku 2018 spośród 217 zgłoszeń jury konkursu make me!, organizowanego przez Łódź Design Festival, wybrało 29 projektów, które zostaną zaprezentowane na wystawie. To aż o 10 więcej finalistów niż w poprzedniej edycji. Na zwycięzców czeka pula nagród w wysokości 65 000 PLN! Do wygrania: nagroda główna Paradyż Award w wysokości 50 000 PLN, ufundowana przez mecenasa Festiwalu, Ceramikę Paradyż, a także dwie nagrody specjalne: Łódź Design Festival w wysokości 10 000 PLN oraz Interprint w wysokości 5000 PLN. Zwycięzców poznamy 19 maja podczas gali otwarcia 12. edycji Łódź Design Festival.

make me! to kluczowy element Łódź Design Festival, realizowany niemal od początku historii Festiwalu. Obecnie jest docenianym, międzynarodowym konkursem dla projektantów młodego pokolenia, adresowanym do designerów i adeptów kierunków artystycznych oraz projektowych (20-35 lat). Nagradzane są w nim projekty innowacyjne, eksperymentujące z materiałem, poszukujące nowych interpretacji dotychczasowych funkcji. Startując w konkursie, projektanci mają szansę zaprezentować swoje idee, kierunki rozwoju produktu czy usługi, prototypy, a niekoniecznie wdrożone już projekty. Konkurs daje możliwość przedstawienia najlepszych konceptów na wystawie całej publiczności festiwalowej, wspiera kontakty z ekspertami i biznesem oraz promuje finalistów.

Zakwalifikowani do wystawy:

1. Anna Marciniszyn - Równowaga (Polska)

Biografia: 
Anna Marciniszyn – lat 20, urodzona w Lubinie, gdzie ukończyła I Liceum Ogólnokształcące im. Mikołaja Kopernika. Obecnie studentka II roku na specjalności Domestic Design w School of Form w Poznaniu. Swoją przygodę z porcelaną rozpoczęła rok temu w pracowni ceramicznej, na uczelni. Wcześniej pracowała wyłącznie z gliną. W pracy z ceramiką najbardziej interesują ją proces, jego unikatowość i nieprzewidywalność. Fascynuje ją to z jaką precyzją trzeba do niej podchodzić, a przede wszystkim cierpliwość i pokora, których uczy praca z tak delikatną materią. Projektowanie to dla niej szukanie odpowiedzi. W przyszłości chciałaby zająć się pracą z porcelaną i drewnem. Interesuje ją także projektowanie wnętrz i przestrzeni.

Opis projektu: 
Celem projektu było przeniesienie cech „Superbohatera” na porcelanę. Wybrałam Mulan. Postawiłam na zestaw inspirowany tradycyjnym, chińskim parzeniem herbaty. Przez nieudolne podawanie jej mężczyznom Mulan zostaje wygnana. Postanowia przebrać się i wyruszyć na wojnę. Staje się bohaterem Chin. Moja praca ukazuje jednocześnie męskość i kobiecość oraz balans pomiędzy tymi dwoma przeciwnymi charakterystykami. Naczynia, pomimo swojej subtelności, posiadają cechy męskie. Są to przysadziste kształty z prostymi, surowymi liniami. Zatopienie w ciężkiej, betonowej podstawie porcelanowych podkładek oraz uniesienie jej od ziemi dodaje element kobiecy. Realizacją swojego projektu chciałam zwrócić uwagę na często niesprawiedliwy podział ról w społeczeństwie. Na przekór stworzyłam harmonię panującą pomiędzy dwoma zupełnie różnymi siłami.

wszystkie zdjęcia dzieki uprzejmości Łódź Design Festival

2. Wiktoria Szawiel - Dychotomia Koloru (Polska)

Biografia:
Wiktoria Szawiel to polska projektantka, urodzona w Mińsku na Białorusi. Studiowała Wzornictwo na ASP w Warszawie, a studia magisterskie ukończyła na Contextual Design w Design Academy Eindhoven w Holandii z nominacją do Gijs Bakker Award i Keep an Eye Grant za swój projekt dyplomowy Landscapes Within. W swojej praktyce skupia się na projektowaniu przedmiotów i przestrzeni, łącząc badania nad materiałami i technologiami z zagadnieniami kulturowymi.

Opis projektu:
Tryptyk tkanin dekoracyjnych to wynik badań nad właściwościami koloru i ich interakcją. Poprzez zestawienie 3 kolorów w różnych kombinacjach, kolory te reagują na siebie zmieniając odcień. Nazwa serii - Dychotomia Koloru – odnosi się do dwoistej natury koloru, który w zależności od otoczenia oraz wielu innych czynników zmienia swój charakter. Tryptyk został utkany z użyciem czterech kolorów, po trzy kolory w różnych kombinacjach w każdej tkaninie tryptyku. Geometryczny wzór powtarzających się kół pozwala na stworzenie nieograniczonej ilości układów z dowolnej ilości elementów, które uzupełniają się wzajemnie i zawsze do siebie pasują. Wykorzystując właściwości koloru i właściwości techniki tkania na krośnie, minimalnymi środkami i przy oszczędnym użyciu materiałów, tworzy się atmosferę bogatszą wizualnie i dotykowo.

3. Sarah Wiśniewska - (Nie)pamięć (Polska)

Biografia:
Sarah Wiśniewska jest absolwentką kierunku Communication Design w School of Form w Poznaniu. Na co dzień zajmuje się projektowaniem graficznym oraz fotografią. W obu z tych dziedzin stara się wykorzystywać swoje osobiste doświadczenia, aby osiągnąć równowagę pomiędzy umiejętnościami, wiedzą i intuicją. Największą rolę w jej projektach grają emocje, a także spójność form, kolorów oraz treści. Jej praca dyplomowa prezentowana była m.in. na Dutch Design Week w ramach programu Antenna; Vienna Design Week w ramach wystawy "To czuć! Projektowanie dla zmysłów" oraz Gdynia Design Days.

Opis projektu:
Książka pt."(Nie)pamięć" jest wynikiem obserwacji postępującej utraty pamięci u bliskiej autorce osoby; analizą funkcjonowania chorego w otaczającym go świecie oraz próbą szerzenia świadomości na temat choroby Alzheimera. Publikacja ma na celu ukazanie procesu utraty pamięci w metaforyczny sposób, za pomocą zabawy z typografią oraz manipulacją obrazem. Im dalej wgłąb książki, tym czytelność tekstu staje się co raz mniejsza, prowadząc do niemalże kompletnego zaniku treści.  Zabiegi typograficzne, takie jak: powtarzanie wyrazów i zdań, wymazywanie fragmentów słów oraz zniekształcanie znaków mają na celu wprowadzenie czytelnika w stan dezorientacji, niepewności oraz zagubienia. Dodatkowy element niepokoju tworzy seria kolaży bazujących na fotografiach bliskiej osoby, którą autorka pragnie upamiętnić za pomocą "(Nie)pamięci".

 

4. Ryan Jasin - Petit Pli - Clothes That Grow (Wielka Brytania)

Biografia:
Jestem 24-letnim projektantem z Londynu. Mam doświadczenie w inżynierii lotnictwa i globalnym projektowaniu innowacji. Inspiracją dla Petit Pli były moje studia podyplomowe w zakresie ruchomych paneli satelitarnych w Imperial College London. Krótko po ukończeniu studiów, jako inżynier aeronautyczny zacząłem studia magisterskie w zakresie globalnego projektowania innowacji w Royal College of Art i Imperial College w Londynie. Już wówczas wiedziałem, że chciałbym wejść do świata mody, ale zniechęcał mnie do tego jego obecny niezrównoważony model biznesowy. Mniej więcej w tym samym czasie moja siostra urodziła kolejne dziecko. Moja dusza inżyniera zdała sobie sprawę, że jeśli uprościłbym ogromny problem, z którym próbowałem się zmierzyć, miałbym szansę mieć rzeczywisty wpływ na modę. Właśnie wtedy skupiłem się na niszowej grupie użytkowników, dzieciach i koncepcji jednego uniwersalnego rozmiaru ubrań.

Opis projektu:
Misją Petit Pli jest redukcja marnotrawstwa i generowania śmieci w świecie modzie. Ubrania Petit Pli rosną o 7 rozmiarów. Oznacza to, że rodzice kupują jedną rzecz zamiast siedmiu. A to oznacza mniejsze marnotrawstwo materiału przy produkcji, a także mniejszą ilość pracy i transportu (emisja CO2). Aby stworzyć nasz projekt, który oczekuje na opatentowanie, zbadaliśmy szereg danych z zakresu ergonomii, właściwych dla dzieci. Rezultatem było zaprojektowanie struktury, która zachowuje określoną sylwetkę na różnych etapach powiększania. Rozszerzony kształt jest bezpośrednio określany przez stopień wypełnienia struktury materiału. Projekt można prać w pralce, jest łatwy do zapakowania i wodoodporny. Ponadto Petit Pli oddziałuje na poziomie psychologicznym, krzewiąc ideę slow-fashion u małych dzieci i młodych rodziców, którzy znajdują się na nowym etapie życia, czyli okresie, w którym są otwarci na naukę.

5. Dominika Pułapa, Agnieszka Pułapa - Minimum (Polska)

Biografia:
Siostry Pułapa tworzą duet projektowy pod nazwą Pułapa Studio. Dominika ukończyła Akademię Sztuk Pięknych na wydziale wzornictwa we Wrocławiu, Agnieszka natomiast otrzymała dyplom z psychologii biznesu na Uniwersytecie Humanistycznospołecznym SWPS w Warszawie.  Zdobyta wiedza Dominiki podczas stażu w Normann Copenhagen zainspirowała je do  połączenia sił i stworzenia studia projektowego. Posiadają umiejętności uzupełniające się nawzajem. Ich zdaniem najlepszym projektantem jest natura i mama.  Obie inspirowały je od wczesnych lat dzieciństwa. To właśnie od nich czerpią minimalistyczne, surowe podejście do tworzenia. Jako miłośniczki psychologii chcą budować interakcję między obiektem a użytkownikiem.

Opis projektu:
Lustro MINIMUM stworzone z pojedynczego elementu to najprostsza, czysta forma pozwalająca na masową, przemysłową produkcję. Głównym założeniem było sprowadzenie procesu tworzenia do minimum. Proces ten rozpoczyna się od laserowego wycięcia obiektu w stali nierdzewnej. Płaską powierzchnię poddaje się polerowaniu do uzyskania tafli lustrzanego odbicia. Po wygięciu profilu podstawę maluje się proszkowo. Innowacyjność projektu kryje się pod postacią nietłukącego się materiału. Inspiracją była lampka wytwórni PIXAR, która swoim lekkim, zabawnym podskokiem zapowiada ekranizacje twórcy. Nazwa MINIMUM definiuje wszystkie zalety produktu. Są nimi minimalistyczna, graficzna, przyjazna forma, prostota produkcji oraz niepowtarzalność trwałego, nietłukącego się lustra. W skład kolekcji wchodzą dwa rozmiary (200mm i 150mm średnicy tafli lustra) oraz różne kolory.

6. Melanie Glöcker - Marine Cotton - Factories based on water technologies (Niemcy)

Biografia:
Melanie Glöckler pochodzi z Niemiec, urodziła się w 1989 roku. Ukończyła Uniwersytet Sztuki i Projektowania Burg Giebichenstein w Halle. Ma na swoim koncie wiele nagród, takich jak: Recycling Designpreis 2015, Giebichenstein Designpreis 2015, Franz Award 2015 China, Talente 2016 - Handwerkskammer München, Glas Design Wettbewerb 2016 - Glasmanufaktur Harzkristall, TISDC 2017 (tajwański międzynarodowy konkurs dla studentów projektowania), Staged Design Award 2016.

Opis Projektu:
Glony rosną do 40 razy szybciej niż rośliny ukorzenione. Wszystko, czego potrzebują, to światło, woda i składniki odżywcze. Ze względu na szybki rozrost są często postrzegane jako plaga. Bazując na tych właściwościach, niniejsze opracowanie zajmuje się w szczególności rozwojem i wykorzystaniem glonów włóknistych do zastosowania w kontekście tekstylnym. Są one przetwarzane za pomocą nowointerpretowanych technologii w półprodukty lub w gotowe wyroby. Morska bawełna stanowi alternatywę dla obecnych zasobów i technologii przemysłu włókienniczego.

7. Róża Rutkowska (roza janusz) - SCOBY: opakowania, które żyją (Polska)

Biografia: 
Roza jest tegoroczną absolwentką School Of Form na kierunku Industrial Design. W pracy projektowej szuka nowych znaczeń uprawiania, jako procesu na styku robienia i rośnięcia.

Opis projektu: 
SCOBY: opakowania, które żyją jest projektem zainspirowanym uprawą warzyw. Rośliny poddawane są próbom standaryzacji podobnie jak rzeczy. Rolnik coraz częściej jest inżynierem a gospodarstwo fabryką. Czy możliwe więc jest, że masowo produkowane rzeczy będą rosnąć? Do wyprodukowania opakowań, które żyją, potrzebne są narzędzia, podobnie jak do uprawy cebuli. Materiał SCOBY karmiony jest wyciągiem z odpadów rolniczych. Materiał spełnia funkcję membrany, która przedłuża trwałość produktu i może być zjedzona wraz z zawartością lub służyć za kompost. SCOBY jest hodowane przez rolnika nie tylko w celu produkcji opakowań, ale także ze względu na cenny produkt uboczny, który jest, zależnie od stężenia, naturalnym nawozem albo napojem probiotycznym. Może więc produkcja opakowań nie tylko nie będzie zaśmiecać środowiska, ale wręcz je wzbogacać?

8. Hannah Burrel - CaneCup (Australia)

Biografia:
Jestem projektantką, która interesuje się naturą, technologią, innowacjami, biomimikrią, materiałami alternatywnymi, myśleniem systemowym, myśleniem projektowym i zrównoważonym rozwojem (szczególnie w zakresie odpadów, opakowań i systemów żywnościowych). W mojej pracy licencjackiej skupiłam się na projektowaniu komunikacji, ale stałam się także pasjonatką badań i projektowania materiałów do opakowań, a także szerszego projektowania produktów i usług za pomocą metody HCD / Design Thinking. Moje najcenniejsze doświadczenie podczas studiów to międzynarodowe projekty branżowe organizowane przez Design Factory Melbourne, dzięki którym byłam w Szanghaju, Helsinkach i Singapurze - a ostatnio w Porto i San Francisco / Palo Alto w ramach programu ME310 SUGAR organizowanego przez Stanford. Obecnie pracuję nad własnymi projektami, które w pewien sposób przyczyniają się do holistycznych i zrównoważonych rozwiązań problemów, przed którymi stoi społeczeństwo i środowisko.

Opis projektu:
Według szacunków zamieszczonych w Międzynarodowej Umowie Kawowej (ICA) rocznie na świecie zużywa się 600 miliardów kubków papierowych i plastikowych, z których prawie wszystkie nie nadają się do recyklingu, nie ulegają biodegradacji ani nie są kompostowalne i rzadko są wykonane z naturalnych lub zrównoważonych materiałów. Wszyscy wiemy, jakie rozmiary przybiera zanieczyszczenie świata plastikiem, ale nawet przetwarzanie i pozyskiwanie papieru może być niezrównoważone i nieetyczne - przyczyniając się do wylesiania i zanieczyszczenia. Alternatywą jest CaneCup - biodegradowalny jednorazowy kubek wykonany z rolniczego produktu ubocznego powstającego przy obróbce trzciny cukrowej, nadający się do kompostowania i recyklingu. Jest to niezwykłe naczynie, wyposażone w otwierane wieczko, zastępujące tradycyjne nieekologiczne i toksyczne kubki, jednocześnie oferując łatwość użytkowania i wygodę dla klientów, gdy nadejdzie czas na pozbycie się opakowania.

9. Anja Lapatsch, Annika Unger - Forgotten Collection (Niemcy)

Biografia:
Studio Lapatsch | Unger tworzą Anja Lapatsch i Annika Unger, berliński duet projektowy realizujący projekty własne i na zamówienie. Jako zespół poświęcamy się tworzeniu przedmiotów, instalacji, filmów i maszyn powiązanych z opowiadaniem historii, praktyką rzemiosła i badaniem wartości kulturowych i ludzkich doświadczeń. Nasza praca jest kształtowana przez kontekst. Jesteśmy dociekliwymi odkrywcami kultury badającymi to, co stworzył człowiek, a efektem naszych poszukiwań są przedmioty będące esencją naszych badań nad współczesnymi zjawiskami kulturowymi i antropologią. Na tej podstawie wykorzystujemy projekt jako narzędzie antropologii, aby ujawnić ukryte informacje i historie, oraz znaleźć poetyckie związki między materiałem, funkcjami i codziennością. Po kilku latach współpracy, w październiku 2016 roku ukończyłyśmy wspólnie studia magisterskie na wydziale projektowania procesów i produktów na Uniwersytecie Artystycznym w Berlinie w październiku 2016 r. Prowadzimy warsztaty i pracujemy jako wykładowcy projektowania dla różnych uniwersytetów i instytucji, takich jak Instytut Zagranicznych Stosunków Kulturalnych (ifa), Uniwersytetu Sztuki i Projektowania Burg Giebichenstein w Halle i Uniwersytetu Artystycznego w Berlinie.

Opis projektu:
Zapomniana kolekcja bada to, co dawno zostało zapomniane, aby pobudzić do refleksji o nowoczesnych modalnościach materialności, czasu, wartości, produkcji i reprodukcji, aby stworzyć nową wyobraźnię ontologiczną. Projekt jest więc archeologicznym zapisem radykalnego odkrycia alchemicznego, reinterpretującego narracje materialne zatopione w zapomnieniu - zakopane pod nienaganną powierzchnią masowej produkcji. Aby sprowokować ponowną ocenę minionego świata materialnego, badałyśmy dziegieć brzozowy, będący biologicznym przodkiem wszystkich systematycznie wytwarzanych tworzyw sztucznych (najstarsze znaleziska mają około 120 000 lat). Do drugiej odsłony projektu stworzyliśmy nowy termoplastyczny materiał łączący szelak i bambusowy węgiel drzewny. Właściwości materiałów sprawiają, że każdy przedmiot obu edycji może zostać stopiony i przekształcony ponownie w inny. Obiekty ilustrują to, co zostało wyobrażone i zagubione.

10. Barbara Szczepanek - Zilustrowane - książka "Demony Słowiańskie" z ilustracjami UV (Polska)

Biografia:
Barbara Szczepanek. Projektantka i ilustratorka. Absolwentka Wydziału Form Przemysłowych Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie. Specjalizuje się w projektowaniu komunikacji wizualnej, a w wolnych chwilach zajmuje się ilustracją i rysunkiem odręcznym.

Opis projektu:
,,Demony słowiańskie’’ to projekt książki z opisami i ilustracjami postaci ze słowiańskich legend. Główną ideą projektu jest podkreślenie fikcyjności postaci za pomocą ilustracji widzialnych tylko w świetle UV. Projekt podzielony jest na część widoczną i niewidoczną. Kiedy po raz pierwszy mamy do czynienia z książką, zdaje się ona być zaledwie prostym typograficznym zbiorem krótkich opisów. Tym właśnie są „Demony słowiańskie” na pierwszy rzut oka. Kiedy czytelnik zapozna się z tekstem, wyobraża sobie postać demona na bazie opisu, a następnie za pomocą latarki UV konfrontuje swoją wizję z wizją autorki książki. Celem mojego projektu jest przypomnienie o kulturze słowiańskiej, a poprzez oryginalną formę skłonienie do jej poznawania.

11. Bruno Szenk - eo (Polska)

Biografia:
Studiuje na wzornictwo na wrocławskiej Akademii Sztuk Pięknych. Na co dzień porusza się w obszarze projektowania humanistycznego, a w czasie wolnym—komunikacji wizualnej. Autor większych i mniejszych aktów grafiki użytkowej (min. wystawa w Muzeum Sztuki Współczesnej we Wrocławiu), zwycięzca konkursu Project Stone: 2016. Pasjonat kawy, trudnej muzyki i wszystkiego co ludzkie.

Opis projektu:
Ogień towarzyszy polskim obrzędom ku czci zmarłych od zarania. Niestety, efemeryczne zjawisko, które pierwotnie służyło za narzędzie bezpośredniej komunikacji, współcześnie zostało obudowane w formę znicza—obiektu o niskim statusie i skrajnie niezrównoważonym cyklu życia. W odpowiedzi na ten problem powstał eo—ceramiczny znicz wielokrotnego użytku. Ogień zapala się w nim tylko na czas krótkiej ,,rozmowy”, po której paliwo (płatek heksaminy) wypala się niemal bez śladu. Ten ulotny gest umożliwia nawiązanie bliższego kontaktu zarówno ze zmarłym, jak i z osobą stojącą obok: ciepłem rozgrzanego naczynia można się podzielić, podając je z rąk do rąk. W ten sposób, jak w prastarych rytuałach, eo pośredniczy nie tyle celebracji śmierci, co afirmacji życia. Projekt konsultowany w Pracowni Projektowania Narzędzi i Środowiska Pracy, ASP we Wrocławiu

12. Lisa Palm - „oh, ich möchte mich verschenken“ (eng.: „oh, i want to give myself away") (Niemcy)

Biografia:
Lisa Palm urodziła się w Königs Wusterhausen w Niemczech. Po ukończeniu szkoły średniej odbyła praktykę krawiecką, obejmującą staże w Szwajcarii, Ghanie i Finlandii. Aby skupić się na tkaninach, rozpoczęła staż w sklepie z nadrukami tekstylnymi w Lipsku, a następnie zaczęła studiować sztukę / wzornictwo wyrobów włókienniczych na wydziale sztuki użytkowej w Schneeberg / WHZ. Później przeniosła się na studia z projektowania tkanin na Uniwersytecie Sztuki i Projektowania Burg Glebichenstein w Halle, które z powodzeniem ukończyła w 2018 roku. Spędziła jeden semestr na ASP w Łodzi, gdzie obecnie pracuje również jako stażystka.

Opis projektu:
W ramach projektu "Kobiety Bauhausu" odwiedziłam archiwum Bauhaus w Berlinie, gdzie przeczytałam notatki tkaczki Gunty Stölzl. Jej przemyślenia mocno do mnie przemówiły, poczułam się tak, jakby ktoś mnie rozumiał. Stölzl stawiała czoła tym samym zmartwieniom, lękom i myślom, których ja doświadczam dzisiaj. Natychmiast zdecydowałem się pracować z jej cytatami, ale w zawoalowany, mniej oczywisty sposób. Poniższe cytaty ujawniają się dopiero wtedy, gdy nałoży się drugi, częściowo przezroczysty materiał tekstylny: "tkać to ustawiać, konstruować uporządkowane formacje z nieuporządkowanych nici; Zapętlając się sama ze sobą, miękka luźna nić staje się powierzchnią." "Och, chcę się oddać, ale wiem, że muszę poczekać i zanurzyć się całkowicie w sobie. " (tłum. z języka niemieckiego na angielski - autorka). Projekt zainspirowany jest jedną z tkanin Gunty Stölzl i studium kolorystycznym Paula Klee. Kolekcja została zaprojektowana tak, by spełnić wymagania współczesnego użytkownika: ich przezroczystość pozwala na elastyczne połączenia, a tym samym tworzy indywidualne spektrum możliwości projektowych.

13. Michalina Jasińska, Łukasz Lisowski - Ciemna Strona Węgla (Polska)

Biografia:
Michalina Jasińska (ur. 1991)- z wykształcenia filozofka, ukończyła właśnie studia na poznańskiej School of Form. Od paru lat, zawodowo związana z betonem. W zespole nazywana jest tytanem pracy, który nie boi się żadnych wyzwań. W projektowaniu najbardziej lubi przenosić idee z kartki papieru w świat materialny. Często spotkać ją można z pomazanymi dłońmi, bo w wolnych chwilach kaligrafuje.
Łukasz Lisowski (ur. 1984)- absolwent poznańskiej School of Form. Studiował muzykologię i kulturoznawstwo na UAM. Zawodowo związany z metalem oraz drewnem, łączy projektowanie z rzemieślniczymi umiejętnościami. Najlepiej czuje się w warsztacie pracując bezpośrednio nad realizacją projektu. Wolny czas najchętniej spędza w lesie lub słuchając muzyki.

Opis projektu:
Ciemna Strona Węgla to projekt z obszaru designu krytycznego, który poprzez niekonwencjonalne potraktowanie węgla kamiennego (jako materiału, a nie paliwa), pozwala zakwestionować status quo. Seria obiektów stworzonych do prezentowania w ramach wystawy, ma za zadanie przybliżenie szerszej publiczności problematyki związanej ze spalaniem węgla. Wierzymy, że wątpliwa funkcjonalność zaprojektowanych obiektów jest kluczem do wzbudzenia refleksji, a także, początkiem dyskusji na temat odpowiedzialności projektanta i roli pojedynczego człowieka w przyczynianiu się do powstrzymania zmian klimatycznych.

14. Irena Hołozubiec - Orthocast (Polska)

Biografia:
Studia licencjackie ukończyła na Wydziale Architektury i Wzornictwa Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku na kierunku Wzornictwo. Dyplom magisterski obroniła na Wydziale Wzornictwa na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Od kiedy sięga pamięcią, zawsze rysowała, malowała, lepiła, konstruowała i składała. Wolne chwile poświęca swojej pasji, którą jest narciarstwo.

Opis projektu:
Orthocast to orteza typu Walker stosowana w problemach ortopedycznych wymagających czasowego unieruchomienia stawu skokowego. Łączy ona komfort użytkowania i jego higienę z wysokim poziomem ochrony kończyny. Dostępna jest ona w trzech rozmiarach. Demontowalne elementy: wkładki, paski, odpinana podeszwa, ułatwiają utrzymanie ortezy w czystości. Dzięki zastosowaniu zapięć magnetycznych oraz rzepów zapinanie, rozpinanie oraz regulacja są bardzo proste. Orteza jest przewiewna i nie powoduje dyskomfortu podczas upałów. Dodatkowa wewnętrzna skarpeta daje ochronę przed zimnem i wiatrem przy niższej temperaturze. Zewnętrzny ochraniacz zabezpiecza nogę przed wilgocią w deszczowe i śnieżne dni. Wykorzystanie do produkcji termoformowalnego polietylenu umożliwia dodatkowe dopasowanie ortezy do nogi pacjenta poprzez nagrzanie i dogięcie elementów.

15. Sylwia Sapała - Stworki - projekt klocków wspomagających kreatywność w wieku przedszkolnym (Polska)

Biografia: 
Sylwia Sapała – ur. 17.03.1994 r. w Brzesku. W latach (2012 – 2014) uczęszczała do Liceum Plastycznego im. Józefa Kluzy w Krakowie. Dyplom kończący edukację w zakresie projektowania reklamy 3D znalazł się na wystawie najlepszych dyplomów w Pałacu Sztuki w Krakowie. (2014 – 2018) studia I stopnia na Wydziale Form Przemysłowych w Krakowie .

Opis projektu: 
Klocki Stworki to zestaw łączników, składający się z abstrakcyjnych kształtów z otworami oraz kołków dopasowanych średnicami do otworów. Dodatkiem są elastyczne oringi, poszerzające możliwości zestawu. Projekt to wynik obserwacji dzieci nieumiejętnie korzystających z współczesnej techniki, której nadużywanie prowadzi do wielu komplikacji w prawidłowym rozwoju. Główną cechą wyróżniającą klocki jest możliwość dołączenia przypadkowych przedmiotów, co sprawia, że są otwarte na dziecięce pomysły, zachęcając równocześnie do wyjścia na zewnątrz i poznawania świata. W rezultacie powstała zabawka, stanowiąca medium różnych zabaw, której forma pobudza wyobraźnię, prowadzącą do twórczego i kreatywnego myślenia. Projekt jest pracą dyplomową licencjacką, powstałą na Wydziale Form Przemysłowych w Krakowie. Model klocków został wykonany w firmie Bajo

16.  Carlijin Veurink - The Production Theatre (Holandia)

Biografia:
Carlijn Veurink ukończyła wydział Product Design w ArtEZ Institute of the Arts w Holandii. Chociaż jej głównym obszarem działalności jest projektowanie produktów, zawsze wykazywała duże zainteresowanie sztukami performatywnymi. Jej interdyscyplinarne podejście do pracy często prowadzi do nieoczekiwanych rezultatów. Lubi poruszać tematy społeczne w zabawny sposób. Ruch, humor i ludzkie ciało to kluczowe aspekty jej projektów.

Opis projektu:
Teatr produkcji generuje pytania o zmieniające się znaczenie rzemiosła. W dzisiejszych czasach większa część procesu tworzenia produktów została zdigitalizowana i zautomatyzowana. Praca ludzkich rąk odgrywa coraz mniejsze znaczenie, podobnie jak improwizacyjne właściwości  twórczego umysłu. Ludzie mają swój własny sposób tworzenia, nie mają wyraźnego zakodowanego rezultatu końcowego. Wykorzystując te założenia, tworzę maszyny, które w procesie produkcji wykorzystują nieoczekiwane ruchy ludzkiego ciała. Użytkownik staje się twórcą gry, w której jego ciało działa jako silnik produkcyjny. Improwizacja i kreatywność twórcy ma wpływ na to, co produkuje urządzenie. Kolekcja składa się z trzech różnych maszyn. W każdej z nich ludzkie ciało jest pobudzane  do poruszania się w inny sposób. W ten sposób ruchy użytkownika stają się rodzajem powtarzalnego tańca.

17. Iwona Pieczara - Projekt urządzenia wspomagającego proces przemieszczania się dla osób niepełnosprawnych (Polska)

Biografia:
Studiowała wzornictwo na Akademii Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi na wydziale Wzornictwa i Architektury Wnętrz. W 2017 roku obroniła z wyróżnieniem dyplom magisterski w Pracowni Projektowania Systemów Wzorniczych. Uczestniczyła w wielu wystawach i konkursach. Laureatka nagród i wyróżnień m.in. Prime Time (złoty medal),  XXVII Konkurs im. Władysława Strzemińskiego ( wyróżnienie), projekt zagospodarowania osiedla Awangarda Łagiewniki Park (I miejsce), najlepsza praca dyplomowa na kierunku wzornictwo (2015). Projektantka produktu, mebli oraz grafiki.

Opis projektu:
Muwi120 to projekt dedykowany osobom niepełnosprawnym ruchowo, ułatwiający codzienną opiekę i pielęgnację. Urządzenie wspomaga proces podnoszenia, przesadzania oraz przemieszczania. Jest łatwe w obsłudze i nie wymaga użycia siły. Podnoszenie osoby niepełnosprawnej rozpoczyna się automatycznie po naciśnięciu przycisku. Urządzenie pozwala na regulowanie wysokości podniesienia pacjenta w zależności od potrzeb. Umożliwia niewielkie uniesienie osoby w celu szybkiego przemieszczenia lub całkowitą pionizację. Proces podnoszenia opiera się na uprzednim zabieraniu pacjenta za pachy. Ułatwia to wszystkie czynności pielęgnacyjne, zapewniając dostęp do osoby niepełnosprawnej. Główną inspiracją projektową była rozmowa chłopcem cierpiącym na czterokończynowe porażenie mózgowe przeprowadzona w trakcie rehabilitacji. Codzienne patrzenie jak mama, ręcznie przenosi jego niemal bezwładne, osiemdziesięciokilowe ciało było dla niego największym problemem.

 

18. Michal Prazsky - The Beer set (Czechy)

Biografia:
Podczas studiów miałem doświadczenia z różnymi wydziałami: studiowałem projektowanie przemysłowe, projektowanie produktów i wreszcie projektowanie szkła. Chciałem odzwierciedlić różnorodność moich studiów w pracy dyplomowej, która łączy w sobie wzornictwo przemysłowe i szkło. W działalności zawodowej zajmuję się obecnie projektami wnętrz, skupiając się na sklepach, barach i klubach muzycznych. Pracuję również nad moją pierwszą serią szklanych akcesoriów do wyposażenia wnętrz.

Opis projektu:
W mojej pracy dyplomowej przedstawiam zestaw trzech szklanek, zaprojektowanych do trzech podstawowych rodzajów piwa. Kolekcja miała być prototypem do produkcji przemysłowej. Wspólną cechą zestawu jest relief, który można nanieść na szkło za pomocą technologii odciskania przemysłowego. Motyw inspirowany jest historycznymi kieliszkami z wybrzuszeniami na nóżkach ułatwiającymi uchwyt. W moim projekcie obecne są wybrzuszenia przekształcone przez modelowanie parametryczne według moich własnych wzorów  o różnych właściwościach. Na przykład relief na wysokiej szklance nadaje blasku jasnemu, mętnemu piwu. Kubek ma uchwyt ukształtowany dla lepszego chwytu. Ponieważ puchar jest przeznaczony do wyjątkowych rodzajów piwa, projekt o delikatnej strukturze tworzy wrażenie luksusowego produktu. Zestaw zawiera otwieracz do butelek, służący także jako zamknięcie butelki piwa.



19. Maria Żołyńska - "Gutt" Stojak kuchenny na noże (Polska)

Biografia:
Moją pasją od zawsze były sztuka, projektowanie i ceramika Aktualnie łączę zawodowe obowiązki Projektanta Grafiki i Interaction Designera (UX/UI) z aktywnością artystyczną na polu ceramiki, w ramach której realizuję autorskie projekty ceramiki użytkowej, angażując się jednocześnie w projektowanie ogrodów i przestrzeni miejskiej. Bliska jest mi idea "reuse - remake", może nawet w szerszym, czy innym wymiarze niż ogólnie przyjęta definicja. Inspirują mnie; życie codzienne i przyroda. Przedmioty, które nikogo nie interesują na polu designerskim, przefiltrowane przez moje doświadczenie, nabierają nowej funkcji albo stają się czymś zupełnie nowym.

Opis projektu:
Ideą było stworzenie obiektu, który byłby częścią architektury kuchni a jednocześnie elementem kultury jedzenia i gotowania. Materiały budowlane, takie jak: marmur, granit, ceramika i beton, jak i sam kształt stojaka, tworzą jedną formę reprezentującą pojęcie kuchni w wymiarze technologicznym i ideowym. Stojak zrobiony jest z lastryko. Terrazzo daje wiele możliwości estetycznych. Cement może być barwiony, a konglomerat tworzyć niezliczone kombinacje. Ciekawym pod względem ekologicznym może okazać się zastosowanie odpadów ceramicznych do stworzenia struktury lastryko. "Gutt" choć organiczny w formie, poprzez użyty materiał nosi również znamię chłodnej architektury "brutalizmu". Bardzo lubię to zestawienie, gdzie współczesne i dowcipne potraktowanie tematu, połączone z bardzo starą już technologią, daje świeży modernistyczny rezultat.

20. Nela Maniewska - Stoły W / W (Polska)

Biografia:
Nela Maniewska, ur. 1992 Pochodzę z Warszawy, gdzie na Wydziale Wzornictwa ASP obroniłam w 2015 dyplom licencjacki, a w 2017 magisterski – przenośne Stoły W i towarzyszącą im Literacką Kuchnię Polową, które prezentowane były na wystawie Graduation Projects w Cieszynie. Przez kilka lat pracowałam przy projektowaniu przestrzeni muzealnych, aktualnie zajmuję się projektami graficznymi pracując w banku. Staram się jednak nie porzucić obszaru projektowania produktu, w którym najbardziej inspirująca jest dla mnie styczność z materiałem, zwłaszcza przy tworzeniu ceramiki oraz dziecięcych zabawek.

Opis projektu:
Projekt powstał z myślą o Fundacji Zmiana, prowadzącej Bibliotekę Sąsiedzką, gdzie można spotkać przyjaciół i znajomych, wymienić się książkami czy porozmawiać. Stoły, które zawdzięczają swoją nazwę charakterystycznej konstrukcji w kształcie litery W, są lekkie, łatwe w transporcie i rozkładaniu. Może je przenosić nawet 1 osoba, a po złożeniu mieszczą się do bagażnika niewielkiego samochodu, dzięki czemu ich transport jest łatwy i tani. Było to jednym z głównych założeń projektowych, ponieważ meble są wykorzystywane w czasie warsztatów, pikników, spotkań, zwłaszcza poza siedzibą Fundacji, odwiedziły już wiele domów kultury, Festiwal Otwarta Ząbkowska czy Muzeum POLIN. Częścią projektu dyplomowego był także cykl spotkań „Literacka Kuchnia Polowa”, podczas których uczestnicy czytają książki, a zaczerpnięte z nich dania razem gotują i jedzą. W trakcie premierowego spotkania przygotowaliśmy kartoflankę zainspirowaną fragmentem "Śmierci pięknych saren" Oty Pavla.

21. Patrycja Ochman, Paulina Ochman - OKKA (Polska)

Biografia:
Patrycja Ochman: Tytuł doktora sztuk plastycznych na Wydziale Architektury Wnętrz ASP w Krakowie w 2017. Pracownik dydaktyczny na Wydziale Architektury Wnętrz ASP w Krakowie. Zajmuje się projektowaniem multidyscyplinarnie – projektuje wnętrza prywatne i publiczne, meble i elementy wyposażenia wnętrz, grafikę użytkową i instalacje interaktywne towarzyszące wydarzeniom kulturalno-artystycznym. Bierze udział w wystawach w kraju i zagranicą oraz w konferencjach dotyczących projektowania przestrzeni. Paulina Ochman: Zajmuje się projektowaniem multidyscyplinarnie – projektuje wnętrza prywatne i publiczne, meble i elementy wyposażenia wnętrz, grafikę użytkową. Zajmuje się fotografią analogową, malarstem i rysunkiem. Wraz z siostrą Patrycją prowadzą Ochstudio.

Opis projektu:
OKKA to projekt 8 makiet, z których każda składa się z dwóch uzupełniających się stron, na których przedstawiono kontrastowe pojęcia abstrakcyjne, podpisane w języku brajla: wklęsłe–wypukłe, puste–pełne, mało–dużo, proste–krzywe, w kratkę–w linie, obłe–kanciaste, miasto–dom, las–drzewo. OKKA wykonana jest ze sklejki, w której linie rysowane są laserem a przestrzenne ilustracje powstają dzięki warstwowemu ułożeniu elementów. OKKA zaspokaja potrzebę piękna, czytelną dla niewidomych, jest intuicyjna i uruchamia wyobraźnię. OKKA to książka nie tylko do czytania, to książka do zabawy, która umożliwia interakcję i ciągłe odkrywanie jej na nowo, dzięki dobrze sformułowanym pojęciom, z których każde kryje w sobie więcej znaczeń. OKKA to nowy sposób myślenia o książce. OKKA to sposób myślenia o tych, którzy widzą świat innymi zmysłami niż my.

22. Kamil Kowalczyk - EGGy- materiał konstrukcyjny (Polska)

Biografia:
Kamil Kowalczyk- Projektant produktu, a także student wzornictwa Katowickiej Akademii Sztuk Pięknych. W zakresie jego działań leży rozwiązywanie problemów konstrukcyjnych produktów przemysłowych. Współorganizator konferencji na temat współczesnego designu oraz sztuki. Doceniony został m.in przez Zaha Hadid Architects i Studio Libeskind za projekty instalacji oświetleniowych dla marki Lamborghini (2016) oraz Instytut Wzornictwa Przemysłowego (2017) za swoją licencjacką pracę dyplomową z zakresu inżynierii i ergonomii wzornictwa w środowisku przemysłowym.

Opis projektu:
Materiał EGGy jest eko — ogranicza zużycie porcelany dzięki pokruszonym skorupkom kurzych jaj. Jest piękny i zaskakujący — unikalna faktura to nie wszystko, materiał w wypale przyjmuje kolor od różu do błękitu. EGGy powstał w czasie eksperymentu — od tamtego momentu sprawdzane i testowane są — kolory, a także optymalne proporcje skorupek w porcelanie. Aby wytworzyć EGGY pokruszone zostały skorupki jajek. Dodano je do porcelany i wypalono w piecu. Wykorzystano go na przykładzie płytek i lampionu co pozwoliło na potwierdzenie tezy, iż taki materiał pozwala użytkownikom stworzyć naturalne, bardziej ekologiczne i funkcjonalne środowisko, w którym żyją. Dodatkowo zastosowanie takiego produktu we wnętrzu nada mu bardzo ciekawy oraz niespotykany charakter. EGGy ma nam coś więcej do powiedzenia — może nawet to jakie było jajko, które go tworzy.

23. Leslie Nooteboom - komorebi (Holandia)

Biografia:
Leslie Nooteboom łączy innowacje, design i inżynierię. Jego najnowsze projekty obejmują poprawę widoczności pieszych dla samochodów autonomicznych, oświetlenie generowane algorytmicznie, rozwijanie interakcji człowieka z pojazdami autonomicznymi, nadawanie robotowi ludzkiego charakteru i budowanie edukacyjnych bloków IoT - wszystko to nacechowane jest bardziej ludzkim podejściem do zaawansowanej technologii. Ukończył Royal College of Art i Imperial College London, pochodzi z Holandii, a urodził się w Brukseli w Belgii.

Opis projektu:
komorebi pozwala na tworzenie naturalnych doznań świetlnych w pomieszczeniach. Światło słoneczne świecące przez liście tworzy taniec blasków i cieni. Domy stały się miejscem izolacji od świata zewnętrznego, a oświetlenie stało się tak sztuczne, że straciliśmy poczucie dnia, czasu i miejsca. Podczas, gdy światło słoneczne coraz słabiej dociera do wnętrz, wzrasta zapotrzebowanie na technologię. Dzięki komorebi znikają ograniczenia wynikające z istniejącego oświetlenia. Lampa emituje oświetlenie, które można spotkać w przyrodzie. Dzięki kodowemu charakterowi światła, do tego doświadczenia można dodać aspekt generatywny, co czyni go nieoczekiwanym. Ta losowość jest ważnym aspektem technologii, która przybliża ją do prawdziwej natury, a nie do powtarzalnego sztucznego oświetlenia
.

24. Zlatomira Cirhanova Loono - Tactile Didactic Tool (Czechy)

Biografia:
Zlatomira urodziła się w Pradze w Czechach. Studiowała na politechnice w Pradze i otrzymała tytuł magistra sztuki w dziedzinie projektowania, koncentrując się na projektowaniu przemysłowym, produktowym i graficznym. Po ukończeniu studiów przeniosła się do Szwajcarii, gdzie mieszka i pracuje, szukając nowych możliwości w interesujących ją obszarach wiedzy. Ostatnio pracuje nad projektem Loono i podróżuje po Europie motocyklem.

Opis projektu:
Dotykowe narzędzie dydaktyczne jest przeznaczone przede wszystkim dla dzieci z głuchoślepotą - jednoczesnym ubytkiem słuchu i wzroku, ale może być wykorzystywane nie nie tylko u dzieci z upośledzeniami. Urządzenie koncentruje się na rozwoju percepcji dotykowej, działając jednocześnie jako relaksujący obiekt i narzędzie edukacyjne. Gry opiera się na tworzeniu par w oparciu o percepcję podobnych wibracji: dzieci i inni użytkownicy składają razem dwa elementy emitujące tę samą wibrację. Funkcjonalne i techniczne rozwiązanie przekształca się w grę dotykowo-rytmiczno-edukacyjną. Większość osób głuchoniewidomych nie będzie miała dostępu do takiej technologii za życia. Ta praca warta jest wsparcia i uwagi, ponieważ jest skierowana do dzieci niepełnosprawnych i oferuje znaczny potencjał społeczny. To narzędzie unikalne w skali świata.

25. Małgorzata Załuska - "Simpla" - Zindywidualizowane, zewnętrzne protezy piersi generowane z wykorzystaniem technologii skanowania oraz drukowania przestrzennego (Polska)

Biografia:
Małgorzata Załuska (ur. 1991 w Warszawie) – projektantka, absolwentka Wydziału Wzornictwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Dyplom magisterski „Simpla” zrealizowała w 2017 roku w pracowni dr Daniela Zielińskiego. Laureatka Graduation Projects 2018. Współzałożycielka spółdzielni projektowej Takładnie.

Opis projektu:
Elementy projektu: koncepcja aplikacji internetowej, przykładowe modele 3d protez, ilustrowana instrukcja skanowania, logotyp, opakowanie. "Simpla" [esp. szczera] to narzędzie dla kobiet po mastektomii jednostronnej, które umożliwia tworzenie zewnętrznych protez piersi. Użytkowniczka wykonuje serię zdjęć swojego popiersia; na ich podstawie aplikacja generuje skan 3d. Bazowy model protezy stanowi lustrzane odbicie zdrowej piersi. Po zatwierdzeniu parametrów (rodzaj, struktura, kolor) projekt wysyłany jest do druku. Użytkowniczka otrzymuje przesyłkę z gotowym produktem. Dzięki zastosowanej strukturze, proteza naśladuje ludzkie ciało swoim zachowaniem fizycznym, a nie wyglądem. Moim głównym celem było odejście od medycznej wyrazowości, poprawa walorów użytkowych oraz nadanie protezie indywidualnego charakteru.

26. Sandra Bejm - Intymność (Polska)

Biografia:
Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi na wydziale Tkaniny i Ubioru, gdzie w 2016 roku obroniła dyplom magisterski z wyróżniem. Miłośniczka piękna odkąd pamięta. Zainteresowana różnorodnościami form, struktur, możliwościami materiałów i ich niekonwencjonalnym wykorzystaniem. Stara się łączyć materię ze sferą idei, aby biżuteria nie była tylko ozdobą ciała, ale stanowiła także nośnik symboli. Obecnie, jako coraz bardziej świadoma projektantka, rozwija swoje pomysły wyrosłe z eksperymentów twórczych na uczelni artystycznej.

Opis projektu:
Najpierw było nieszczęście. Moja kuzynka jako dziecko wylała na siebie wrzątek. Pamiętam jak ukrywała zmienioną skórę, która w jej przekonaniu była powodem do wstydu. Długo nie rozumiałam jej zachowania dopóki sama nie poddałam się operacji, po której zostały mi ślady. Od tego czasu były dla mnie punktem wrażliwym i wstydliwym. Te blizny i towarzyszące im emocje stały się moją inspiracją. Odmienność to niepodważalna wartość. Ale ludzie boją się wyróżniać. To co wstydliwe warto próbować zamienić w atut, aby było sygnaturą wyjątkowości. Zgodnie z tą myślą, to co ukrywane przemieniam symbolicznie w ozdobę. Oto mój manifest akceptacji i pochwała osobliwości. Prezentowane obiekty zostały wykonane w technologii odlewniczej. Najpierw powstały prototypy z pianki poliuretanowej. A te posłużyły do wykonania form wypełnionych w końcu ciekłym metalem.

27. Joanna Krokosz - Jelonek - meblozabawka (Polska)

Biografia:
Projektantka produktu, wykładowca, freelancer. W 2015 roku ukończyła Wydział Form Przemysłowych na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, dyplom w Katedrze Metodyki Projektowania, promotor: prof. Maria Dziedzic. Od 2015 roku pracuje na Wydziale Sztuki Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie, na kierunku Wzornictwo. Od 2017 roku doktorantka na Wydziale Form Przemysłowych ASP. W 2016 roku otrzymała wyróżnienie w Międzynarodowym Przeglądzie Projektów Dyplomowych - Graduation Projects. Stypendystka Rektora ASP w latach 2012 - 2015. Razem z Katarzyna Gierat i Dominiką Brzostowską-Grodny współtworzy Grupę Projektową W Formie.

Opis projektu:
Krzesełko Jelonek to meblozabawka która łączy w sobie funkcję wygodnego siedzenia i zabawki. Jelonek przeznaczony jest dla dzieci w wieku od 3 do 6 lat. Kształt oparcia umożliwia odwieszenie ubranka lub plecaka. Jelonek składa się z sześciu elementów: oparcia, siedziska i czterech nóżek. Do złożenia mebelka nie jest wymagane użycie narzędzi, wszystkie elementy skręcane są ze sobą za pomocą metalowych łączników umieszczonych w poszczególnych elementach. Projekt siedziska został przystosowany do produkcji seryjnej – wycinanie, malowanie oraz osadzanie metalowych nagwintowanych gniazd. Nóżki i opracie wykonywane są ręcznie przy wykorzystaniu tradycyjnych metod obróbki drewna. Połączenie produkcji seryjnej i obróbki ręcznej pozwoliło na obniżenie kosztów produkcji przy jednoczesnym zachowaniu unikatowego charakteru mebla.

28. Jan Godlewski - Wstawacz (Polska)

Biografia:
Absolwent Wzornictwa na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie i Architektury Wnętrz na Politechnice Białostockiej. Nauczyciel akademicki, doktorant na Wydziale Wzornictwa ASP w Warszawie. Uczestnik wielu warsztatów i międzynarodowych konkursów. Wyróżniany i nagradzany w konkursach projektowych, m. in:  Make Me, Young Design, Design By, Caiazza Memorial Challenge , Bombay Spphire, Mazda Design, Technotalent. Uczestnik wielu wystaw, m.in. w Berlinie, Mediolanie, Trondheim. Jest założycielem studia projektowego GDL2 zajmującego się projektowaniem produktu, wnętrz i identyfikacji wizualnej.

Opis projektu:
Wstawacz to projekt krzesła, które pomaga wstawać. Dla wielu starszych osób problemem jest wstawanie z pozycji siedzącej (spowodowane zmniejszającą się masą mięśniową). Krzesło zostało wyposażone w prosty mechanizm, który podczas wstawania unosi siedzisko do góry. Nie jest wymagane użycie dodatkowej siły bo użytkownik wykorzystuje tylko swoją masę - grawitację. Krzesło zostało wyposażone w dodatkowe funkcje takie jak tylne uchwyty i opcjonalne boczne organizery. Wstawacz może być wykorzystany w przestrzeniach prywatnych i publicznych. Spełni zadanie w domu jak również w poczekalni przychodni lub w domu opieki. Krzesło zostało zaprojektowane zgodnie z zasadami projektowania uniwersalnego, każdy może z niego korzystać. Funkcja wspomagania wstawania jest niewidoczna jeśli nie jest używana dzięki czemu produkt nie stygmatyzuje.

29.  Nina Wroniecka - Memo – zestaw do codziennej terapii dla osób z chorobą Alzheimera i ich opiekunów (Polska)

Biografia:
Absolwentka Wydziału Wzornictwa warszawskiej ASP, współzałożyła Lotne Studio, w którym pracuje jako projektantka. Pracuje również w Demant Technology Center jako UI Designer, gdzie projektuje interfejsy użytkownika dla oprogramowania w branży medycznej. Laureatka konkursów projektowych, prezentowała swoje projekty na wystawach w krajów i zagranicą. W swoich projektach stara się odpowiadać na realne potrzeby i rozwiązywać problem społeczne. Od jakiegoś czasu łączy swoje umiejętności z branżą medyczną i projektowaniem dla seniorów, wierząc, że to tam może mieć realny wpływ na życie innych.

Opis projektu:
Memo jest zestawem pomocnym w terapii sensorycznej osób chorych na Alzheimera. W skład zestawu wchodzą głośnik, dyfuzor zapachów, instrumenty, aplikacja mobilna oraz półka. Instrumenty (tarka i trzy grzechotki) oraz głośnik (bardzo intuicyjny w obsłudze, z ograniczoną ilością przycisków) są wykorzystywane w terapii muzyką. Dyfuzor zapachów rozpyla olejki eteryczne, a zapach o danej funkcji, np. pobudzający apetyt albo uspokajający jest uwalniany o określonej porze. Aplikacja mobilna zawiera zestaw ćwiczeń pamięciowych, umożliwia też dodanie zdjęć, które przywołują wspomnienia. Dzięki aplikacji opiekun ustala godziny pobudki, snu oraz posiłków, co jest zsynchronizowane z działaniem dyfuzora i głośnika, emitujących zapachy i muzykę adekwatne do pory dnia i zaplanowanych czynności. Półka pozwala na bezprzewodowe ładowanie urządzeń.

Wyróżnione projekty będzie można zobaczyć na wystawie make me! podczas Łódź Design Festival 2018 w dniach 19-27 maja na terenie Art_Inkubatora, przy ulicy Tymienieckiego 3 w Łodzi. Więcej informacji znajdziecie na stronie make me!



 

 

wizytówki

Komentarze:

loading
Nikt jescze nie skomentował tego artykułu.
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Prywatności. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.