Reklama

wszystkie artykuły z działu >> ARCHITEKTURA
22 czerwca 2018
wszystkie artykuły z działu >> ARCHITEKTURA

Pawilon Polski na Biennale Architektury w Wenecji

Projekt Amplifikacja natury opiera się na założeniu, że architektura jest częścią procesów zachodzących w skali planety. Według twórców wystawy — kuratorki Anny Ptak i architektów Małgorzaty Kuciewicz i Simone De Iacobisa z grupy CENTRALA — nie służy ona tylko ochronie przed naturą, ale jest integralnie związana z takimi zjawiskami jak grawitacja, krążenie wody czy cykl dnia i nocy.Inspiracją dla autorów były przykłady z historii polskiej architektury wykorzystujące siły natury: wpisany  w skarpę wiślaną kompleks sportowy Warszawianka, zaprojektowany przez zespół Zakładów Artystyczno-Badawczych przy Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie pod kierownictwem Jerzego Sołtana  (procesy geologiczne), dom Zofii i Oskara Hansenów w Szuminie (cykl dobowy) oraz wizjonerski, niezrealizowany projekt Nawodnego pawilonu obrotowego Jacka Damięckiego (wyporność wody). Rezultatem takiego podejścia do architektury są również dwa autorskie projekty CENTRALI: otwarty wertykalnie Dom Cabrio i Pawilon deszczy. Wystawa, którą CENTRALA przygotowała we współpracy z rzeźbiarką Izą Tarasewicz, jest traktowana przez autorów jako rodzaj diagramu — interpretując badania zespołu, ukazuje zależności, w jakie wprzęgnięta jest architektura. Instalacja wykorzystuje zjawisko wyporności i wodę jako nośnik informacji — środowisko dla dryfujących modeli architektonicznych. W ciągu pół roku trwania wystawy przestrzeń ekspozycyjna będzie się zmieniać pod wpływem wody, światła zależnego od pory dnia i roku, interakcji widzów, unaoczniając włączenie architektury w fizyczne procesy przemian.

Amplifikacja natury, Pawilon Polski na Biennale Architektury 2018, widok wystawy. Fot. Anna Zagrodzka

Amplifikacja natury, Pawilon Polski na Biennale Architektury 2018, widok wystawy. Fot. Anna Zagrodzka

Amplifikacja natury, Pawilon Polski na Biennale Architektury 2018, widok wystawy. Fot. Anna Zagrodzka

Amplifikacja natury, Pawilon Polski na Biennale Architektury 2018, widok wystawy. Fot. Anna Zagrodzka

Amplifikacja natury, Pawilon Polski na Biennale Architektury 2018, widok wystawy. Fot. Anna Zagrodzka

Amplifikacja natury, Pawilon Polski na Biennale Architektury 2018, widok wystawy. Fot. Anna Zagrodzka

Amplifikacja natury, Pawilon Polski na Biennale Architektury 2018, inauguracja wystawy 24.05.2018. Fot. Anna Zagrodzka

Amplifikacja natury, Pawilon Polski na Biennale Architektury 2018, inauguracja wystawy 24.05.2018. Fot. Anna Zagrodzka

Amplifikacja natury, Pawilon Polski na Biennale Architektury 2018, inauguracja wystawy 24.05.2018. Fot. Anna Zagrodzka

Amplifikacja natury, Pawilon Polski na Biennale Architektury 2018, widok wystawy. Fot. Anna Zagrodzka

Prezentacji w Pawilonie Polskim towarzyszy książka Amplifikacja natury. Wyobraźnia przestrzenna architektury w epoce antropocenu pod redakcją Anny Ptak, według projektu Krzysztofa Pydy.

INFO

Pawilon Polski na Biennale Architektury w Wenecji webside
ROK: 2018
KATEGORIA: Biennale Architektury
EDYCJA: 16
CZAS TRWANIA: 26.05 – 25.11
KOMISARZ: Hanna Wróblewska
KURATOR: Anna Ptak
UCZESTNICY: CENTRALA – Małgorzata Kuciewicz, Simone De Iacobis we współpracy z Izą Tarasewicz i Jackiem Damięckim webside
ZESPÓŁ: organizator: Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki zastępca komisarza: Joanna Waśko
PARTNERZY: Udział Polski w 16 Międzynarodowej Wystawie Architektury w Wenecji finansuje Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego Rzeczypospolitej Polskiej. Wsparcie dodatkowych działań promocyjnych: Instytut Adama Mickiewicza/ Culture.pl
PLAKAT: Identyfikacja wizualna wystawy Amplifikacja Natury w Pawilonie Polskim na 16 Międzynarodowej Wystawie Architektury w Wenecji. Ilustracja: Iza Tarasewicz, projekt graficzny: Krzysztof Pyda

Autorzy

CENTRALA — Małgorzata Kuciewicz, Simone De Iacobis – warszawskie studio architektoniczno-badawcze zostało założone w 2001 roku jako platforma wspólnych poszukiwań twórczych architektów, designerów i artystów przez Krzysztofa Banaszewskiego, Małgorzatę Kuciewicz, Jana Strumiłłę i Jakuba Szczęsnego. Od 2016 roku CENTRALĘ prowadzą Małgorzata Kuciewicz i Simone De Iacobis (w zespole od 2010), realizując program niezależnych badań, reinterpretacji i interwencji dążących do odnowy języka architektury. Autorzy dziesiątek wystaw, projektów przestrzeni publicznych i interwencji artystycznych w Polsce i zagranicą / webside

Iza Tarasewicz – artystka, rzeźbiarka, autorka instalacji przestrzennych, dźwiękowych i performansów. Jej sztuka balansuje między skrupulatnym dociekaniem dotyczącym materialnych i fizycznych podstaw życia, jedności organicznych i nieorganicznych bytów a podejściem witalistycznym, intuicyjnym i zakorzenionym w praktykach wiejskiej zaradności i rzemiosła. Autorka wielu wystaw indywidualnych i zbiorowych na całym świecie, laureatka konkursu „Spojrzenia 2015 – Nagroda Deutsche Bank” / webside

Anna Ptak – kuratorka projektów artystyczno-badawczych, z wykształcenia antropolożka kultury, zainteresowana ekologicznymi i politycznymi uwikłaniami praktyk kulturotwórczych. Redaktorka książek, współkuratorka międzynarodowego programu rezydencji i kuratorka wystaw w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie, m.in.: „kurz/dust/ghobar” (2015, z Amandą Abi Khalil), „Maja Bekan: 23 zgromadzenia” (2017), „Blue Box. Five Pieces on a Background” (2016, Izolyatsia, Kijów).

Jacek Damięcki – polski architekt i wynalazca. Jego bezkompromisowe koncepcje przestrzenne i synkretyczne projekty wiążą elementy zaczerpnięte z doświadczeń wielu dyscyplin — sztuki, geometrii, sportu. Od lat sześćdziesiątych wykonuje projekty architektoniczne, wystawiennicze, makroinstalacje przestrzenne i malarskie. Autor największych instalacji artystycznych w przestrzeni publicznej w Polsce, „Warszawy XXX” (1974) i „Chmury” (1994). W 2016 roku Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki prezentowała monograficzną wystawę jego dorobku: „Jacek Damięcki. Makroformy”.

Historia Pawilonu

Międzynarodowa Wystawa Sztuki — La Biennale di Venezia należy do najbardziej prestiżowych wydarzeń artystycznych na świecie. Wystawa organizowana jest co dwa lata, począwszy od roku 1895. Polska uczestniczy w niej od roku 1932. Budowa Pawilonu została sfinansowana przez rząd polski i do dziś jest on jego własnością. W czasie trwającej sześć miesięcy wystawy w pawilonach narodowych na terenie ekspozycyjnym oraz w różnych miejscach w Wenecji prezentowane są projekty z całego świata. W 1999 roku wystawa Katarzyny Kozyry Łaźnia męska w Pawilonie Polskim otrzymała specjalne wyróżnienie.

Pawilon Polski w Wenecji fot. materiały prasowe Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki

Na przemian z Międzynarodową Wystawą Sztuki w Wenecji odbywa się Międzynarodowa Wystawa Architektury (od roku 1980), ukazująca najważniejsze światowe dokonania, projekty i koncepcje w tej dziedzinie. Polskie prezentacje w Wenecji były wielokrotnie doceniane przez międzynarodowe Jury, w tym — w 2008 roku — najwyższą nagrodą, czyli Złotym Lwem za wystawę Hotel Polonia. Afterlife of Buildings oraz wyróżnieniem specjalnym w 2012 roku za projekt Making the walls quake as if they were dilating with the secret knowledge of great power.

Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki jest opiekunem Pawilonu Polskiego i organizatorem wystaw na Biennale Sztuki i Biennale Architektury w Wenecji. 

Zachęta – Narodowa Galeria Sztuk webside

wizytówki

Komentarze:

loading
Nikt jescze nie skomentował tego artykułu.

Reklamy

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Prywatności. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.